การกลับมาทุ่มเทให้กับงานละครเวทีอีกครั้ง ทำให้ช่วงเวลานี้ของ คุณแพ็ท – สุธาสินี พุทธินันทน์ โรดริเกส เต็มไปด้วยการซ้อมและการเตรียมตัวสำหรับ ‘เมืองมารยา เดอะมิวสิคัล’ ที่เปิดการแสดงระหว่างวันที่ 17 สิงหาคม 2569 ถึง 27 กันยายน 2569 งานชิ้นนี้ไม่เพียงเป็นการกลับมาทำในสิ่งที่เธอรัก แต่ยังเป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ใหม่ที่คุณแพ็ทตั้งใจและทุ่มเทอย่างเต็มที่ ขณะเดียวกัน ท่ามกลางวันที่ตารางชีวิตแน่นขึ้น สิ่งสำคัญที่ยังคงเป็นพลังให้เธอเสมอคือครอบครัว รวมถึงมุมมองที่เชื่อว่า ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ และทุกวันที่เรายังมีชีวิตอยู่ คือโอกาสที่จะได้เรียนรู้ แก้ไข และทำวันต่อไปให้ดีขึ้นกว่าเดิม
พลังของรอยยิ้มในทุกวัน
“สิ่งที่ทำให้แพ็ทยิ้มได้และมีความสุขในทุกๆ วัน คือการได้รู้ว่าเรายังมีวันพรุ่งนี้ค่ะ เพราะวันพรุ่งนี้ทำให้เรามีโอกาสเริ่มต้นใหม่ แก้ไขสิ่งที่ผิดพลาด เรียนรู้ และพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น แพ็ทบอกกับลูกเสมอว่า ในโลกนี้ไม่มีอะไร Perfect และไม่มีใคร Perfect แม้แต่พ่อกับแม่เอง ต่อให้อายุเท่านี้แล้ว เราก็ยังสามารถทำอะไรผิดพลาดได้ บางอย่างเราไม่ได้ตั้งใจให้ผิด แต่มันก็เกิดขึ้นได้ เพราะฉะนั้นเราต้องขอบคุณที่เรายังมีชีวิตอยู่ และยังมีวันพรุ่งนี้ให้เราได้ทำสิ่งต่างๆ ให้ดีขึ้นค่ะ”
รอยยิ้มในวันที่ไม่ง่าย
“สิ่งที่ทำให้แพ็ทยังยิ้มได้ในวันที่เหนื่อยหรือรู้สึก Down มากๆ ก็คือครอบครัวค่ะ เพราะครอบครัวเป็นกำลังใจที่สำคัญ และชีวิตที่เราอยู่ทุกวันนี้ แพ็ทก็ทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจเพื่อให้ครอบครัวมีความสุข และได้ก้าวเดินไปด้วยกันพร้อมๆ กันค่ะ”
กำลังใจที่อยากส่งต่อ
“แพ็ทอยากบอกคนที่กำลังเจอกับปัญหาว่า ทุกปัญหาสามารถแก้ไขได้ค่ะ อยากให้ลองกลับมาคิดถึงต้นเหตุหรือสาเหตุของปัญหา แล้วค่อยๆ แก้ไปทีละจุด อยู่กับตัวเองและมีสติ เพราะชีวิตของทุกคนเหมือน Roller Coaster ที่มีทั้งขึ้นและลง เพียงแต่ปัญหาของแต่ละคนอาจหนักเบาไม่เท่ากัน จึงไม่อยากให้ท้อ ถ้าเราทำดีที่สุดแล้วก็ขอให้พยายามต่อไป เพราะตราบใดที่เรายังมีชีวิต เรายังมีโอกาสที่จะสู้และเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ แพ็ทเชื่อว่าทุกคนต้องมี Hope เพราะถ้าไม่มีความหวัง เราอาจมองไม่เห็นทาง แต่เมื่อเรายังมีความหวัง ความหวังจะค่อยๆ พาเราเดินไปข้างหน้าได้ ขอเพียงอดทนและสู้ต่อไปค่ะ”
รอยยิ้มที่อยู่ในความทรงจำ
“รอยยิ้มแรกที่แพ็ทนึกถึงคือรอยยิ้มของคุณพ่อค่ะ (คุณเรวัต พุทธินันทน์) คุณพ่อจากไปตอนที่แพ็ทอายุ 21 ปี ตอนนั้นแพ็ทเพิ่งกำลังจะเรียนจบมหาวิทยาลัย และยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับคุณพ่อในแบบที่เราโตเป็นผู้ใหญ่และกำลังจะเริ่มต้นทำงาน แต่แพ็ทยังจำภาพเวลาที่คุณพ่อสอนและยิ้มให้ได้เสมอ รอยยิ้มนั้นเหมือนเป็นกำลังใจให้แพ็ทดำเนินชีวิตต่อไป และทำให้รู้สึกว่า หากคุณพ่อได้เห็นว่าเรายังคงตั้งใจใช้ชีวิตตามสิ่งที่ท่านเคยสอน ท่านก็คงมีความสุข ขณะเดียวกัน แพ็ทยังรู้สึกถึงพลังจากรอยยิ้มของผู้คนที่ได้พบเจอ ไม่ว่าจะเป็นคนรู้จักหรือไม่รู้จัก อยู่ในเมืองไทยหรือต่างประเทศ เพราะแต่ละรอยยิ้มสามารถส่งต่อ Positive Energy ให้กันได้ และบางครั้งเพียงเราส่งรอยยิ้มเล็กๆ ให้กับคนที่กำลังเศร้าหมอง ก็อาจช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นได้เช่นกันค่ะ”
Author By : Arunlak Tanomsin
